...ใครๆหลายคนพูดกันว่า สาเหตุใหญ่ที่ทำให้คนเราฆ่าตัวตายคือ ความผิดพลาด
การหนีปัญหา หนีความผิด แต่ก็คิดว่าใครหลายคนคงรู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น มันไม่ใช่แค่การ
กระทำของเจ้าตัว แท้จริงแล้วอาจจะมาจากสภาพแวดล้อมที่เจ้าตัวอยู่นั้นก็ได้...
...นานเท่าไหร่ ไม่อาจนึกถึงได้ ทำได้เพียงเห็นภาพลางๆของวันวานเก่าๆ ภาพลางๆ ของ
เด็กสาวคนหนึ่ง ซึ่งได้เข้าไปเหยียบย่ำสถานศึกษาแห่งใหม่ ที่ซึ่งเธอต้องใช้เวลากว่าครึ่งวัน
อยู่ที่แห่งนี้เพื่อแสวงหาความรู้ เธอใช้ชีวิตเยี่ยงเด็กสาวธรรมดาอยู่ในสถานศึกษาแห่งนี้
...จนกระทั่งวันหนึ่งเธอก็รู้ตัวว่าเธอถูกเพื่อนกลุ่มหนึ่งในห้องตามรังแก พวกเขา เอาธูปจี้
จุดไฟที่เผาเส้นผมที่อยู่บนศีรษะของเธอ ขังเธอไว้ในห้องน้ำ ผลักเธอตกบันได
บังคับให้เธอกลืนแมลงสาบและกิ้งกือ เธอพยายามจะตอบโต้และป้องกันตัว แต่เธอก็ไม่
สามารถขัดขืนพวกเขาได้ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า คำว่า “โรงเรียน” ของเธอก็เป็นแค่ฝันร้าย
ที่คอยหลอกหลอนเธอยามตื่น เด็กกลุ่มนั้นรังแกเธอหนักขึ้นทุกวันๆ เอาซากหนูไปยัดใส่
ไว้ในโต๊ะของเธอบ้าง นำเศษกระจกมาใส่ในรองเท้าของเธอบ้าง รุมตบตีทำร้ายเธอ
หลายต่อหลายครั้ง เธอเคยบอกคุณครูของเธอ แต่ท่านก็ไม่จะไม่สนใจใยดีอะไรเลยด้วยซ้ำ
เธอจำทนอยู่ในห้องเรียนซึ่งเปรียบได้กับนรกดีๆนั้นไป
...เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ และอีกครั้งที่เธอถูกเด็กๆกลุ่มนั้นรังแก ในห้องเรียนซึ่งไม่มี
ครูอยู่ พวกเขาบังคับให้เธอถอดเสื้อ เธอที่เคยขัดขืนกลับนิ่งเฉย สร้างความประหลาดใจให้
กับเด็กกลุ่มนั้น
...สายตาที่เหม่อลอยของเธอจับภาพของเพื่อนๆที่มองมายังเธออย่างห่างๆเหมือนกับทุกที
ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉยของเธอได้เพียงแต่คิดว่า เธอทำอะไรผิด ทำไมเธอจึงต้องมาเจอเรื่อง
ราวแบบนี้ เธอเคยทำอะไรให้ใครหรือ วนไปวนมาหลายต่อหลายครั้ง กลุ่มเด็กที่รังแกเธอ
ก็ยังคงรังแกเธอต่อไปอย่างได้ใจ เอาไม้ฟาดเธอที่เหลือเพียงชั้นในกับเครื่องแบบช่วงล่าง
และเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาภายในห้องเรียนกว้างๆ
เด็กสาวค่อยๆฉีกยิ้มและเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะที่ฟังแล้ว รู้สึกเหมือนเธอ
จะสะใจ แต่ถ้าฟังดีๆแล้วจะรู้ว่า เธอหัวเราะอย่างประชดประชัน เสียงหัวเราะที่ดังไปทั่ว
ห้องทำให้คนทั้งห้องสะดุ้ง เสียงหัวเราะที่ดังออกไปถึงหน้าระเบียงของห้องอื่นๆ เสียง
หัวเราะที่ออกมาจากปากที่ฉีกยิ้ม หากแต่ดวงตากลับเบิกกว้างและเจิ่งนองไปด้วยหยาด
น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอพูดด้วยน้ำเสียงปนขำปนประชด น้ำเสียงที่เย็นชา
และดูถูกดูแคลน เธอพูดว่า “เพื่อนร่วมห้องที่น่ารัก สนิทชิดเชื้อ เราทั้งหมดรักกันดั่งพี่น้อง
น่าขำ ฮะๆๆ จริงอยู่ที่พวกแกไม่ได้แกล้ง ไม่ได้ทำอะไรฉัน แต่พวกแกก็ไม่เคยห้าม
พวกมัน ไม่เคยคิด พวกแกทำเพียงแค่มอง... มอง! ... มอง!!! มองด้วยดวงตาคู่นั้นของ
พวกแก มี “เพียงตา” ของพวกแกเท่านั้นที่สะท้อนเงาของฉันอยู่...บนนั้น แล้วก็พากัน
ซุบซิบนินทากันอยู่หลังม่านเมฆ พวกแกก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกมันเลย พวกแกไม่ได้ใช้
กำลังรังแกฉัน แต่พวกแกใช้ดวงตาของพวกแกทำร้ายฉัน สิ่งที่พวกแกเห็น พวกแกควรจะ
บอกครู แต่พวกแกกลับปิดเงียบ... ถ้าพวกแกอยากมอง อยากดู อยากใช้ตาทั้งสองข้างนั้น
ทัศนาต่อ งั้นพวกแกก็จงมองให้จบซะ!!” เมื่อกล่าวจบ เด็กสาวก็ลุกขึ้นวิ่งออกไปที่หน้า
ระเบียงห้อง เธอก้าวเท้าเยียบขึ้นไป แล้วกระโดดลงไปจากระเบียงของชั้นนั้น ท่ามกลางสาย
ตาของเพื่อนๆที่ใช้ “เพียงตา” มองเท่านั้น
...คุณคิดว่าสังคมของเราเป็นแบบนี้มากไหม คิดว่าคนเราฆ่าคนตายเพียงเพราะรู้สึกผิด
เท่านั้นหรือ... ไม่หรอก... มันมีมากกว่านั้น มันมีทั้งความกลัว ความโศกเศร้า ความอาวรณ์
ความไม่เข้าใจ ความสนุก และความรู้สึกที่อยากจะประชดประชัน...
...หากแต่มันคงไม่เกิดขึ้นถ้าคนรอบข้างคอยช่วยเหลือ คอยให้กำลังใจ
ไม่ใช่เพียงมองอยู่ห่างๆ
Sorrow & Revenge - Inon Zur
edit @ 8 Aug 2009 02:54:55 by [[Fate]]
